Marjorie-Erna-Huub-Susan-in-Afrika.reismee.nl

Even wat tussendoor

-------------------------------------

Even wat algemene zaken. Overigens, excuses voor de taalfouten, maar de omstandigheden zijn niet optimaal om nou eens rustig alle taalfouten eruit te halen.......
Wij zijn met een groep van 18 man/vrouw. Ik noem even alle voornamen (achternamen onbekend):
Twan en Desiree, Marius en Tiny, Luuk en Ada, Hans en Franka, Franka (zus van Hans), Nel, Wendola, Rob & Anneke (ook: Annie), Roel, Erna, Marjorie, Huub en Susan. Onze gids heet Bas, onze chauffeur Phineas en onze kok Clever.

Helaas is één van ons met een virusje het vliegtuig uit gekomen en binnen no-time was iedereen zwaar verkouiden. Sommigen zelfs een voorhoofdsholteontsteking! We worden nu de ‘kuch-bus' of ‘kuch-truck' genoemd, is de een niet aan het hoesten of snuiten, dan is het wel de andere. Tot aan Vic falls waren er nog velen van ons aan het hoesten en proesten.

De tenten die we tot onze beschikking hebben, zijn niet echt ruim. Weliswaar precies in het midden stahoogte, maar dan kan je ook niet meer van je plek af, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik denk dat de oppervlakte van de tent 4 m2: 2 bij 2 m. Volgens Huub 1.80 hoog, dus voor de lange mens onder ons, net géén stahoogte.

We blijven regelmatig maar één nacht op een camping en dat is vet balen. Elke keer tentje opzetten, tentje afbreken. En natuurlijk eerst alles weer inpakken. Nee, kamperen zal míjn hobby niet worden!

Maar je zit wel dicht bij de natuur, dat moet ik nageven.

De bustochten zijn ook een hele belevenis. Begonnen met een lekke band, halverwege viel er bijna een raam uit, maar nog net gered en verder klappert er van alles. Stof dringt overal naar binnen, want de ramen sluiten niet echt hermetisch. 't Is echt een oude truck waarvan ze een soort bus van hebben proberen te maken. Maar dat mag de pret niet drukken! Er gaan veel makke schapen in een hok en dat is ook nodig, want we hebben net 20 plaatsen. Groep van 18 en de reisleider: 19. Eén plekkie over voor rugzakken, sweatshirts, jassen, cameratassen, etc. etc. Dat lukt dus niet en alles staat onder stoelen en/of tafels (3 aanwezig).

Het slapen in de tent is ook een hele belevenis. Lig je eindelijk in je slaapzak met veel gemor, dan wil je je op een gegeven moment omdraaien. Nou, ik kan je vertellen, dat is een ware worsteling! Je mag blij zijn dat je uiteindelijk niet gewurgd wordt door je eigen binnenzak. Opstaan moet één voor één want je kunt niet met z'n tweeen tegelijk kun je niet in de tent staan.

---------------------------------

Reacties

Reacties

Leuk om te lezen al die dagelijkse beslommeringen en dingetjes die een beetje minder waanzinnig zijn. Ik herinner mij een busreis door Turkije waarbij altijd dezelfde stellen op de mooiste plekken in de bus zaten, vooraan en aan de schaduwkant. Ik weet nog hoeveel gegrinnik dat gaf bij de rest van de groep. Het verbaasde mij dat ik in jullie verslaglegging nooit over de dagelijkse lachbuien en ergernisjes las, maar nu dus wel. Leuk, leuk. Madelaine

Peter en Joke Knoop

Tsja,...je moet er wat voor over hebben, nietwaar.......!!
Zie Peter en mij dit nog niet zo gauw doen, maar begrijp wel dat dat de enige manier is om Zuid Afrika werkelijk te leren kennen. Mijn zus en zwager, Mieke en Gert Beemsterboer hebben een paar jaar geleden ook zo'n soort reis gedaan, was ook behoorlijk afzien.

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!